ขนมฟักทอง (1)

ขนมฟักทอง (1)

แต่เช้าตรู่ เหล่านกน้อยเกาะเรียงรายอยู่บนยอดไม้ ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไพเราะช่วยปัดเป่าความง่วงงุนที่ยังหลงเหลือของผู้คนให้มลายไป

ทว่าภายในโรงอาหารของกั๋วจื่อเจี้ยน บัดนี้กลับเริ่มคึกคักขึ้นมาแล้ว

บรรดานักเรียนกั๋วจื่อเจี้ยนพากันเข้าแถวยาวเหยียดเพื่อรอรับอาหารเช้าของวันนี้ บนใบหน้าของทุกคนไม่มีแววหงุดหงิดรำคาญใจแม้แต่น้อย มีแต่ความคาดหวังในเมนูใหม่เสียมากกว่า บางคนถึงกับเขย่งปลายเท้าชะเง้อคอยาว นับแล้วนับเล่าว่ายังเหลืออีกกี่คนถึงจะถึงคิวตนเอง

ทางหัวแถว นักเรียนแซ่อิ่นคนหนึ่งรับอาหารเช้าเสร็จก็รีบหลีกทางให้คนข้างหลัง เขากวาดตามองรอบตัว พอเห็นสวี่ผิงกับเซวียเหิงที่สนิทสนมกันดี จึงยกชามกับจานเดินตรงเข้าไปหา

ทั้งสองฝ่ายทำความเคารพทักทายกันแล้วก็นั่งลงประจำที่

นักเรียนแซ่อิ่นมองจานชามอันว่างเปล่าตรงหน้าทั้งสองคน พลางหัวเราะพลางค่อนแคะ “ไม่ว่าข้าจะมาโรงอาหารเช้าแค่ไหน เป็นต้องเห็นพวกเจ้าสองคนนั่งอยู่ข้างในทุกที ชิชะ อาหารเช้าในโรงอาหารใคร ๆ ก็มีสิทธิ์ได้กิน แค่เรื่องของกินคำเดียว ถึงกับต้องตื่นเช้าขนาดนี้ทุกวัน มันคุ้มกันหรือ!”

เซวียเหิงหัวเราะเฮะ ๆ “พูดจาฟังดูดีนะ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดแผนร้ายอะไรอยู่ ปากก็บอกให้พวกข้ามาสายหน่อย แต่ตัวเองคงแอบตื่นเช้ากว่าเดิมแน่! ข้าไม่หลงกลเจ้าหรอก ไม่อย่างนั้นคงต้องไปยืนเบียดเสียดต่อแถวยาวกับพวกเจ้าแล้ว”

พอเห็นแผนการถูกจับได้คาหนังคาเขา นักเรียนแซ่อิ่นก็ชี้หน้าเซวียอันหยวนอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ก่อนจะหันมาตั้งหน้าตั้งตากินมื้อเช้า