ผัดพริกใส่หมู (2)

ผัดพริกใส่หมู (2)

เว่ยสวินถามขึ้นมากะทันหันเกินไป เมิ่งซังชะงักไปครู่หนึ่งถึงเพิ่งได้สติกลับมา

นางลูบหูตัวเอง พลอยยิ้มเขิน ๆ ออกมา “ดูออกชัดขนาดนั้นเลยหรือ ข้าอุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน มีแรงเท่าไรก็ใส่เต็ม คิดว่าเก็บอาการได้ดีแล้วเสียอีก!”

จู้จื่อทนฟังไม่ไหว รีบโพล่งขึ้นมาอย่างขัดใจ “อาจารย์เมิ่งขอรับ นี่ไม่ใช่แค่ชัดแล้ว แต่มันฟ้องอยู่ทนโท่เลยต่างหาก”

“ตอนท่านมาใหม่ ๆ กระปรี้กระเปร่า มีเรี่ยวแรงกระตือรือร้นเหมือนใช้เท่าไรก็ไม่หมด แต่นี่ผ่านไปวันแล้ววันเล่า พวกข้าก็เห็นขอบตาท่านคล้ำขึ้นเรื่อย ๆ ดูทรุดโทรมไปตั้งเยอะ!”

อาหลานพูดน้อยแต่แทงใจดำอย่างจัง “ตอนเห็นท่านครั้งแรก นึกว่าเพิ่งผ่านพิธีปักปิ่นมาหมาด ๆ ตอนนี้ดูเหมือนหญิงสาววัยยี่สิบสี่เต็มตัวแล้วเจ้าค่ะ”

พอได้ยินแบบนั้น เมิ่งซังก็อดเอามือลูบหน้าไม่ได้ ถามอย่างตื่นตระหนก “หนักหนาขนาดนั้นเลยหรือ!”

อาจารย์เมิ่งแม่ครัวใหญ่ที่ปกติใจเย็นสุขุม ไม่เคยลนลานเรื่องหน้าเตา พอมาได้ยินคำของอาหลานเข้า ก็หลุดท่าทีแบบเด็กสาวออกมาอย่างหาได้ยาก น้ำเสียงที่ตกใจระคนตื่นตระหนกทำเอาทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นพากันหัวเราะร่า

เห็นแบบนี้ เมิ่งซังย่อมดูออกว่าอาหลานแกล้งพูดเกินจริง จึงค้อนขวับเข้าให้ พลางแค่นเสียงฮึ “อาหลานเห็นท่าทางสุขุมเงียบ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะแซวคนเป็นกับเขาด้วย”

อาหลานเม้มปากกลั้นขำ แล้วรีบยกมือยอมแพ้