หมูผัดพริก (1)

หมูผัดพริก (1)

ดวงตะวันคล้อยต่ำลงหลังทิวเขา แสงสนธยายังคงทอประกายไม่จางหาย

เมิ่งซังก้าวเท้าอย่างกระฉับกระเฉงเดินเข้ามาในโรงอาหาร

ช่วงนี้เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี เหล่าเจี้ยนเซิงพากันนั่งหน้าซีดเซียวอยู่ด้านใน มองกับข้าวผักสองอย่างเนื้อหนึ่งอย่างตรงหน้าด้วยความเซ็งสนิท

บางคนฝืนกลืนลงคออย่างยากลำบาก บางคนก็เอาแต่ก้มหน้าพุ้ยข้าวเปล่าไม่ยอมแตะกับข้าวเลยสักนิด มีเพียงสีหน้าอมทุกข์เท่านั้นที่เหมือนกันเปี๊ยบ

มีเจี้ยนเซิงคนหนึ่งเหลือบไปเห็นเมิ่งซังเดินเข้ามา ดวงตาที่เคยหม่นหมองก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที ตะโกนลั่นขึ้นว่า “แม่ครัวเมิ่งกลับมาแล้ว!”

พอสิ้นเสียงตะโกน เจี้ยนเซิงเกือบทั้งโรงอาหารก็ตื่นตัวขึ้นมา ไม่ว่าจะอยู่ใกล้หรือไกล กำลังรับสำรับเย็นหรือกำลังนั่งกินอยู่ ต่างพากันหยุดมือแล้วตะโกนทักทายเมิ่งซังกันยกใหญ่

เมิ่งซังรู้สึกเกรงใจปนปลื้มใจอยู่บ้าง รีบคำนับตอบเหล่าเจี้ยนเซิง “พวกท่านรีบกินมื้อเย็นกันเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะหิวเอา”

พูดยังไม่ทันขาดคำ บรรดาเจี้ยนเซิงที่เพิ่งตื่นเต้นดีใจก็เหมือนโดนน้ำเย็นจัดราดรดใส่ คอตกแฟบลงทันตาเห็น

มีเจี้ยนเซิงคนหนึ่งตัดพ้ออย่างสิ้นหวัง “เฮ้อ... ถ้าแม่ครัวเมิ่งเป็นคนทำมื้อเย็นของพวกเราด้วยก็คงดีสินะ”