น้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ (2)

น้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ (2)

สวี่ผิงชำเลืองมองเซวียเหิงแวบหนึ่งแล้วดึงตะเกียบกลับ ไม่พูดอะไรให้มากความสักคำ แต่สีหน้ากลับแสดงความรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน

เซวียเหิงหัวเราะ “เฮะ ๆ” สองที รีบคีบปาท่องโก๋ชิ้นสุดท้ายขึ้นมาอย่างใจร้อน แล้วเลียนแบบวิธีเมื่อครู่ด้วยการฉีกเป็นชิ้น ๆ จุ่มกินกับน้ำเต้าหู้

ครู่ต่อมา เซวียเหิงก็วางชามและตะเกียบ ก้นชามไม่มีน้ำเต้าหู้เหลือสักหยดหรือเศษปาท่องโก๋สักชิ้น เกลี้ยงเกลาจนดูราวกับชามใหม่ที่ยังไม่เคยใช้

“คราวนี้เจ้าเชื่อคำข้าแล้วหรือยัง” สวี่ผิงเอ่ยถามอย่างสบายอารมณ์

เซวียเหิงรีบเอาใจ “เชื่อแล้ว เชื่อสนิทใจเลย ถ้าไม่ได้จื่อจิน พี่ชายอย่างข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าโรงอาหารมีแม่ครัวคนใหม่รสมือยอดเยี่ยมขนาดนี้ แล้วจะได้ลิ้มลองของอร่อยแบบนี้ได้ยังไงกัน!”

พูดพลางลูบท้องอย่างยังไม่หายอยาก แล้วเอ่ยอย่างเสียดายว่า “ถ้าแม่ครัวคนใหม่นี้ทำมื้อเย็นด้วยคงจะสมบูรณ์แบบที่สุด ทุกวันนี้เช้ามาโรงอาหารกินมื้อเช้าเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ แต่พอกินมื้อเย็นกลับรู้สึกเหมือนตกนรกสิบแปดขุม! เฮ้อ... ช่างเป็นชีวิตที่ยากลำบากจริง ๆ ลำบากแท้ ๆ!”

สวี่ผิงเห็นพ้องอย่างยิ่ง จึงถอนหายใจยาวด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น ไม่ไกลกันก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์และเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นดังแว่วมาเป็นระลอก ดูคึกคักอย่างยิ่ง จนทำให้พวกเซวียเหิงมองตามไปโดยสัญชาตญาณ