กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
บะหมี่คลุกน้ำมันต้นหอม (4)
ชายหนุ่มชุดน้ำเงินเห็นบรรยากาศครึกครื้นเช่นนี้ก็หลุดขำพรืด ยิ่งพอมองเห็นแววเซ็งที่ผุดขึ้นมาแวบหนึ่งในดวงตาของเมิ่งซัง รอยยิ้มบนหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น
ช่างเป็นแม่นางที่มีชีวิตชีวาและน่าสนใจจริง ๆ
เจี้ยนเซิงคนหนึ่งที่กำลังประคองชามบะหมี่ร้อน ๆ ออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแป้นหันมาเห็นชายหนุ่มชุดน้ำเงินเข้าพอดี จึงรีบร้อนลนลานทำความเคารพ “ศิษย์คารวะปั๋วซื่อไป๋ขอรับ”
ไป๋ชิ่งหรานโบกมือให้อย่างเป็นกันเอง “ใกล้จะได้เวลาเข้าเรียนเช้าแล้ว เจ้าก็รีบไปกินมื้อเช้าเถอะ!”
พูดจบ เขาก็เดินตรงไปยังจุดที่เมิ่งซังยืนอยู่ทันที
ระหว่างทางมีเจี้ยนเซิงคนอื่นจำเขาได้เรื่อย ๆ ต่างพากันทำความเคารพ ความเคลื่อนไหวนี้จึงดึงดูดความสนใจของเมิ่งซังเข้าจนได้
พอเมิ่งซังเงยหน้าขึ้น ไป๋ชิ่งหรานก็เดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะแล้ว “ดูท่าแม่นางเมิ่งจะอยู่สุขสบายดีในกั๋วจื่อเจี้ยน วันหลังถ้าชีเหนียงรู้เข้า นางคงวางใจได้เสียที”
พอได้ยินเขาพูดถึงชีเหนียง ประกอบกับที่มีเจี้ยนเซิงเรียก ‘ปั๋วซื่อไป๋’ เมิ่งซังก็เดาฐานะของคนตรงหน้าออกทันที—เขาคือแขกประจำของซ่งชีเหนียง ทั้งยังเป็นปั๋วซื่อแห่งสำนักไท่เสวียที่เคยช่วยผลักดันให้ตนได้เข้ามาทำงานในโรงอาหารกั๋วจื่อเจี้ยน