บะหมี่คลุกน้ำมันต้นหอม (3)

บะหมี่คลุกน้ำมันต้นหอม (3)

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังสลัวมัว กลองบอกเวลาย่ำรุ่งยังไม่ทันดัง

ภายในสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน เหล่านักศึกษาและคนรับใช้ต่างยังหลับใหลอยู่ในเรือนนอน รอบด้านเงียบเชียบ มีเพียงโรงอาหารแห่งเดียวที่แว่วเสียงความเคลื่อนไหวออกมา ประตูโรงอาหารที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่งส่องแสงอบอุ่นจากข้างใน ทอดเงาร่างง่วนทำงานของคนทั้งสามลงบนพื้น

ข้างเตาไฟกลางห้องโถงมีโต๊ะขาสูงตัวยาวเพิ่มขึ้นมาหนึ่งตัว บนโต๊ะจุดตะเกียงน้ำมันไว้หนึ่งดวง เมิ่งซังกำลังไล่ตรวจดูแป้งสาลีในถุงผ้าทีละถุง

เมื่อวานพอลุงสวีกินบะหมี่คลุกน้ำมันต้นหอมเสร็จ ก็สั่งให้คนงานรับใช้ยกโต๊ะตัวกว้างและแข็งแรงตัวนี้มาให้ทันที

คนรับใช้คนนั้นยิ้มประจบพลางบอกว่า “ครัวด้านหลังมันคับแคบ ลุงเว่ยกับพ่อครัวใหญ่อีกสามท่านก็ครองโต๊ะกันไปคนละตัว เหลือที่แค่นั้นทำเอาแม่ครัวเมิ่งต้องลำบากแท้ ๆ ลุงสวีรู้ว่าท่านชอบใช้เตาไฟตรงโรงอาหารนี้ เลยให้พวกเรายกโต๊ะสูงมาให้ จะได้ทำงานสะดวกขอรับ!”

“เครื่องปรุงต่าง ๆ พวกเราจะเตรียมไว้ให้ครบครัน ลุงสวีกำชับเป็นพิเศษเลยนะขอรับว่า ‘ตรงแม่ครัวเมิ่งห้ามขาดอะไรเด็ดขาด’”

แล้วยังบอกอีกว่า “น้ำมันต้นหอมของแม่ครัวเมิ่งเอาไปเก็บในห้องใต้ดินได้เลย พรุ่งนี้ผู้เฒ่าสวีจะส่งคนมาเปิดประตูคลังให้ ไม่ให้เสียเวลาทำมื้อเช้าของท่านแน่นอนขอรับ”