บะหมี่คลุกน้ำมันต้นหอม (2)

บะหมี่คลุกน้ำมันต้นหอม (2)

บะหมี่คลุกน้ำมันต้นหอม

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เรื่องที่เมิ่งซังไปเบิกวัตถุดิบก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกซอกทุกมุมของโรงอาหาร ใครได้ยินเข้าต่างก็พากันเดาะลิ้นทึ่งไปตามๆ กัน

ให้ตายสิ แม่ครัวคนใหม่จะทำของกินอะไรกันแน่ คิดไปคิดมาก็ไม่เห็นมีมื้อเช้าอย่างไหนที่ต้องใช้ต้นหอมกับน้ำมันเยอะขนาดนี้เลยสักนิด!

ไม่ว่าใครจะซุบซิบนินทาลับหลังอย่างไร เมิ่งซังก็ทำเป็นไม่สนใจ นางถือผ้าขี้ริ้วกับถังน้ำ พาอาหลานและจู้จื่อมาช่วยกันทำความสะอาดเตาไฟทรงสี่เหลี่ยมตรงใจกลางโรงอาหาร

อาหลานกับจู้จื่อที่ช่วยอยู่ข้างๆ ทั้งใจคอไม่ดีทั้งประหลาดใจ บรรดาพ่อครัวใหญ่ในโรงอาหาร ต่อให้เป็นพ่อครัวเฉินที่ใจดีกับลูกน้องที่สุดก็ไม่เคยลงมือทำงานจุกจิกพวกนี้เองเลย ปกติมักจะยืนแทะเมล็ดแตงคอยคุมงานอยู่ข้างๆ เสียมากกว่า แต่นี่แม่ครัวเมิ่งคนใหม่ไม่เพียงแต่ร่วมลงแรงทำงานหยาบด้วยกันเท่านั้น ซ้ำยังทำได้ดีกว่าและเร็วกว่าพวกคนงานรับใช้อย่างพวกเขาเสียอีก!

จู้จื่อเป็นคนซื่อตรงและร่าเริง ปากตรงกับใจจึงพูดขึ้นมาว่า “แม่ครัวเมิ่ง งานหยาบแบบนี้ข้ากับอาหลานทำก็พอแล้ว ท่านไปนั่งพักข้างๆ ก่อนเถอะขอรับ”

อาหลานเองก็นึกสงสัยอยู่ในใจ แต่ไม่ได้พูดตามจู้จื่อ ทำเพียงก้มหน้าตั้งตาทำงานในมือของตัวเองต่อไป

เมิ่งซังที่ถูกทักยังคงขยับมือไม่หยุด ก่อนจะพูดอย่างอารมณ์ดี “วันนี้มีเรื่องต้องทำตั้งเยอะแยะ ช่วยกันทำไม่เร็วกว่าหรือ”