ถั่วแขกผัดแห้งกับทังปิ่งดอกเหมย

ถั่วแขกผัดแห้งกับทังปิ่งดอกเหมย

เมิ่งซังถือถาดไม้ยืนรออยู่ข้าง ๆ เดิมทีตั้งใจรอฟังคำวิจารณ์อาหารจากผู้เฒ่าเว่ยผู้รับหน้าที่ทดสอบ ทว่านางกลับเห็นผู้เฒ่าเว่ยผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมยกตะเกียบไม้ค้างไว้กลางอากาศอยู่นาน จะแตะลงก็ไม่แตะ ขยับขึ้นลงหลายหนแต่ก็ยังไม่ยอมคีบเสียที

เมิ่งซังลังเลอยู่ครู่หนึ่งจนอดถามไม่ได้ “หน้าตาอาหารไม่ถูกปากผู้เฒ่าเว่ยหรือเจ้าคะ ให้ข้าไปทำอย่างอื่นมาใหม่ดีหรือไม่”

พอถามออกไป นางก็เห็นสีหน้าของผู้เฒ่าเว่ยเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ริมฝีปากอ้า ๆ หุบ ๆ เหมือนมีคำพูดเป็นพันคำ แต่ก็กลั้นใจไม่ยอมเอ่ยออกมาสักคำ

ในที่สุด มือขวาที่ยกค้างอยู่นานของผู้เฒ่าเว่ยก็ลดลงมา วางนิ่งอยู่บนตะเกียบไม้แผ่วเบาโดยไม่ขยับไปไหน ไม่รู้เลยว่าคิดจะทำอะไรกันแน่

ท่าทางแบบนี้ทำเอาเมิ่งซังยิ่งงุนงง ไม่รู้ว่าควรถามต่อดีไหม

หรือว่าอาหารทั้งสามอย่างนี้จะทำออกมาแย่มาก แค่เห็นก็หมดความอยากกินเสียแล้ว

แต่ฝีมือตัวเองอยู่ในระดับไหนนางก็รู้ดี วันนี้ก็ไม่ได้ทำผิดพลาดตรงไหน ไม่น่าจะแย่ขนาดนั้นนี่นา...

ข้างโต๊ะอาหาร ตาเฒ่าเจียงรู้ดีว่าสหายเก่ากำลังคิดอะไรอยู่ จึงพยายามกลั้นขำแล้วพูดเนิบ ๆ ว่า “ซังเหนียง เจ้ากลับไปรอในครัวก่อนเถอะ เดี๋ยวอีกสักพักข้าค่อยให้ซู่ซู่ไปตาม”

เมิ่งซังกระพริบตาปริบ ๆ แม้จะงงงวยเหลือเกิน แต่ก็ยอมถอยกลับไปแต่โดยดี