ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน

ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน

วันรุ่งขึ้น เพิ่งเลยยามอู่มาได้ไม่นาน ชายชราท่าทางกระฉับกระเฉงในชุดผ้าป่านหยาบคนหนึ่ง ก็เดินทอดน่องก้าวข้ามธรณีประตูร้านอาหารสกุลเจียงเข้ามา

ชาวบ้านต้าหยงมักกินข้าววันละสองมื้อ ตอนนี้เลยเวลากินมื้อเช้ามานานโข และยังอีกนานกว่าจะถึงเวลากินมื้อเย็น ร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้จึงไม่มีลูกค้าสักคน ในโถงร้านมีเพียงเจียงซู่คอยเฝ้าอยู่ ส่วนจูซื่อกลับไปนอนพักที่ลานหลังเรือน

ชายชราในชุดผ้าหยาบยื่นมือขวาที่ผอมเกร็งแต่ทรงพลัง เคาะโต๊ะคิดเงินสองที “ปู่เจ้าอยู่ในร้านหรือไม่”

อากาศตอนกลางวันอบอ้าว เจียงซู่ที่สัปหงกอยู่หลังโต๊ะสะดุ้งตื่นทันควัน พอเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดๆ ก็รีบลุกขึ้น ยิ้มคารวะทักทาย “ท่านปู่อยู่ในครัวขอรับ ท่านปู่เว่ยเชิญนั่งตามสบายก่อน ข้าจะรีบไปตามท่านมาเดี๋ยวนี้”