น้ำหยางเหมย

น้ำหยางเหมย

ยามเหม่าหกเค่อ ภายในอู้เปิ่นฟาง

หญิงสาวนางหนึ่งเกล้าผมมวยเดี่ยว สวมชุดชนเผ่าสีอ่อนที่ทะมัดทะแมงคล่องตัว บนบ่าสะพายห่อสัมภาระขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ กำลังก้าวเท้าเดินมาจากทางประตูฟางฝั่งทิศตะวันออก

ซึ่งก็คือเมิ่งซังที่จะเข้าไปทำงานในโรงอาหารของกั๋วจื่อเจี้ยนในวันนี้นี่เอง

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกราวสองเค่อกว่าจะถึงต้นยามเฉินตามที่นัดไว้กับเว่ยสวิน เวลายังเหลือเฟือ จึงไม่ต้องรีบร้อนไปยืนรอเก้อที่ประตูด้านหลังของกั๋วจื่อเจี้ยน

เมิ่งซังสองมือประคองห่อกระดาษไขที่ใส่ข้าวเหนียวห่อไส้จือฟ่านถวน เดินไปแทะกินไปพลางมองสำรวจทิวทัศน์รอบตัวอย่างอารมณ์ดี เพื่อสร้างความคุ้นเคยกับละแวกชุมชนที่จะต้องใช้ชีวิตไปอีกนาน

ฉางอันมีทั้งหมดหนึ่งร้อยเก้าฟาง แม้อู้เปิ่นฟางที่กั๋วจื่อเจี้ยนตั้งอยู่จะไม่ได้มีพื้นที่กว้างใหญ่ที่สุด แต่กินขาดตรงทำเลทอง เพราะเป็นฟางแรกสุดทางทิศเหนือของถนนสายที่สองฝั่งตะวันออกของถนนจูเชว่เหมิน