ฉือปาราดน้ำตาลแดงกับปิงเฝิ่น

ฉือปาราดน้ำตาลแดงกับปิงเฝิ่น

ยามเซินหนึ่งเค่อ แขกผู้สูงศักดิ์ก็มาถึง

เมิ่งซังกับเจียงซู่สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าทางประตูด้านหลังร้าน

พอเดินเข้าครัวด้านหลัง ก็เห็นตาเฒ่าเจียงกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมกับข้าวอยู่หน้าเตา คงรู้แล้วว่าแขกนั่งโต๊ะเรียบร้อย มีดที่หั่นผักเลยเร็วกว่าเดิมเห็นๆ

พอเห็นเมิ่งซังกับเจียงซู่กลับมา ตาเฒ่าเจียงก็รีบบอกว่า “แขกมาก่อนเวลา ซู่ซู่ เจ้าออกไปรับรองข้างหน้านะ ดูเสิร์ฟชาเสิร์ฟน้ำตามสมควร อย่าให้เสียมารยาทกับแขกผู้ใหญ่ล่ะ”

เจียงซู่ขานรับเสียงเบา สีหน้าดูตึงเครียด ก่อนจะเปิดม่านเดินออกไปทางห้องโถงหน้าร้าน

เมิ่งซังหยิบใบรายการอาหารบนโต๊ะขึ้นมาดูแล้วขมวดคิ้ว “แขกมาก่อนเวลาตั้งเกือบหนึ่งชั่วยาม แต่อาหารจานแรกๆ ต้องใช้เวลาทำทั้งนั้น คงยกออกไปทันทีไม่ได้... ต้องสลับลำดับอาหารสักหน่อย ไม่อย่างนั้นคงปล่อยให้ทั้งสามท่านนั่งดื่มชาแห้งๆ รอนานแน่”

มือตาเฒ่าเจียงยังหั่นผักไม่หยุด รีบถามกลับทันที “เจ้าอยากจะเปลี่ยนยังไงล่ะ”

เมิ่งซังกวาดตาดูรายการอาหารจากขวาไปซ้าย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจนได้ข้อสรุป “ฉือปาราดน้ำตาลแดงกับปิงเฝิ่นที่อยู่ท้ายสุดทำไม่ยาก ของก็เตรียมไว้หมดแล้ว เอาสองอย่างนี้ขึ้นมาเสิร์ฟก่อนพอรับหน้าได้ ที่เหลือก็ทยอยออกตามลำดับเดิมเจ้าค่ะ”

ตาเฒ่าเจียงไม่ลังเลแม้แต่น้อย “เอาตามที่เจ้าว่าเลย”