ซูซาน

ซูซาน

พอได้ยินข่าวดี เมิ่งซังก็ยิ้มจนตาหยี “ประจวบเหมาะเลย วันนี้ข้าเตรียมอาหารจานใหม่ไว้ให้ชีเหนียงพอดี”

“เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์ รับเงินจากข้าไปแล้ว ยังคิดจะเอาของแค่นี้มาเฉไฉเป็นของขอบคุณอีกนะ” ซ่งชีเหนียงกระชับเสื้อผ้าโปร่งบนร่าง เดินทอดน่องมานั่งลงข้างโต๊ะอาหาร คิ้วเรียวดั่งใบหลิวยกสูงขึ้น “ถ้าไม่อร่อย ข้าไม่ยอมรับหรอกนะ”

บ่าวไพร่วางกับข้าวลงบนโต๊ะทีละอย่าง พอเสร็จแล้วก็รู้ความ ประสานมือทำความเคารพแล้วถอยออกไปเงียบๆ

“รับรองว่าไม่ทำให้ชีเหนียงผิดหวังแน่นอน” เมิ่งซังเลื่อนชามเหลียงผีไปตรงหน้าซ่งชีเหนียง แล้วรินน้ำบ๊วยให้คนละถ้วย “ชีเหนียง เชิญเลย”

ผัดผักตามฤดูกาลเป็นของที่เคยกินอยู่เป็นประจำ ซ่งชีเหนียงจึงไม่แม้แต่จะปรายตามอง สายตาจดจ่ออยู่กับเหลียงผีที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเพียงอย่างเดียว

แผ่นแป้งด้านล่างขาวใสโปร่งแสง เคลือบด้วยน้ำปรุงรสสีจาง ด้านบนสุดวางแตงกวาซอย หมี่เจี่ยน ถั่วงอก และอื่นๆ ข้างๆ ยังมีน้ำมันพริกอีกหนึ่งถ้วยเล็ก

ไม่ต้องรอให้เมิ่งซังบอก ซ่งชีเหนียงก็หยิบถ้วยเล็กขึ้นมาเทราดลงในชามปากกว้างที่ใส่เหลียงผีอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย แล้วคลุกเคล้าให้เข้ากันอย่างคล่องแคล่ว

อาหารในชามค่อยๆ ถูกน้ำมันพริกย้อมจนเป็นสีแดง แผ่นแป้งมันวาวเป็นประกาย มีงาขาวโรยประดับอยู่ทั่ว พอขับเน้นด้วยแตงกวาซอยกับถั่วงอก แค่มองก็น้ำลายสอแล้ว