กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
น้ำเสียงของหลินเอินเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนอย่างยิ่ง
“รถยนต์ รถไฟเหมือนแม่น้ำเหล็กกล้าที่ไหลเวียนไม่ขาดสาย ถ่านหินที่เราขุดจากเหมืองในเมืองเหมันต์วันนี้ พรุ่งนี้ก็ไปปรากฏอยู่ในเมืองอื่นที่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตรได้ ผักสดที่เราปลูกในเรือนกระจกก็สามารถขึ้นโต๊ะอาหารของขุนนางอาณาจักรไอลาได้ภายในไม่กี่วัน”
“มันทำให้สินค้าของเราแตกทะลุข้อจำกัดของพื้นที่ หลั่งไหลไปยังทุกที่ที่ต้องการมัน แลกกลับมาเป็นเหรียญทองและทรัพยากรที่เราต้องการ ทำให้ทรัพยากรและความมั่งคั่งของทั้งทวีปหมุนเวียนไป สร้างมูลค่าเพิ่มขึ้นอีก”
หลินเอินจ้องมองทั้งสองคนด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะสรุป