กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ฟังคำสัญญาของหลินเอิน มองชามข้าวต้มที่ยังร้อนกรุ่นในมือ
เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดทางของผู้อพยพทุกคนก็ขาดผึงลงในวินาทีนี้
ไม่อาจระงับอารมณ์ของตัวเองได้อีก ต่างกอดชามในมือน้ำตาไหลอาบหน้า หลายคนถึงกับคุกเข่าลงอีกครั้ง โขกหัวลงกับพื้นอย่างแรงไปทางหลินเอิน
“ขอบคุณ ขอบคุณท่านเจ้าเมือง”
“ฮือ ๆ ๆ พวกเรา พวกเรามีทางรอดแล้ว”
ในเสียงร้องไห้เต็มไปด้วยความโล่งใจที่รอดตาย และความหวังที่จุดขึ้นใหม่ต่ออนาคต
เมื่อผู้อพยพค่อย ๆ สงบลง หลินเอินก็เริ่มสอบถามที่มาของพวกเขาอย่างอดทน