กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เมื่อได้ยินเขาหยอกล้อ ใบหน้าของซ่งอี้หนงก็ยิ่งแดงก่ำ
เธอก้มตาลง ดวงตารูปเมล็ดซิ่งพราวระยับด้วยหยาดน้ำ เสียงเย็นชากลับแหบพร่าและสะอึกสะอื้นเจือเสียงร้องไห้ “ขอโทษนะ ฉันเข้าใจคุณผิดมาตั้งหลายปี แถมยังเอาแต่ด่าว่าคุณเป็นผู้ชายเลวอีก ฉัน…”
นอกจากตอนอยู่บนเตียง…เซิ่งอวี๋ไม่เคยเห็นตอนเธอร้องไห้มาก่อน
ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วขณะ มือทั้งสองประคองไหล่ผอมบางของเธอไว้อย่างแผ่วเบา สบตากันอยู่หลายวินาที ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดแน่น “ซ่งอี้หนง ไม่ต้องพูดว่าขอโทษหรอก ถ้าจะมีใครพูดคำนั้น ก็ควรเป็นผม”