กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เฉิงเจี้ยนเวยรับกล่องในมือฟู่หรานมา งงไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ทำไมถึงให้ช็อกโกแลตฉัน?”
ฟู่หรานพูดอย่างได้ใจ: “ก็เพราะตอนเด็ก ๆ เธอชอบกินลูกอมไง แต่ก็กลัวฟันผุ แล้วไม่รู้เธอคิดยังไง ถึงคิดว่าช็อกโกแลตขมจะไม่ทำให้ฟันผุ พอดีพ่อบ้านหวัง—”
พ่อบ้านหวังทนไม่ไหวแล้ว จึงขัดจังหวะเขา: “คุณหุบปากเถอะ”
ฟู่หรานส่งเครื่องหมายคำถามออกมา: “คุณขัดจังหวะผมทำไม คุณเป็นพ่อบ้านหรือผมเป็นพ่อบ้าน?”
ในดวงตาของเซิ่งหว่านเผยประกายเย็นเยียบ: “แล้วเธอว่ายังไงล่ะ?”
เฉิงเจี้ยนเวยก็หรี่ดวงตาหงส์ลง: “ฟู่หราน นายพูดน้อยหน่อยเถอะ ทั้งหมดเป็นการใส่ร้ายฉัน”
ฟู่หราน: “……”