กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ในวิดีโอคอลบนโทรศัพท์ เฉิงเจี้ยนเวยยกช็อกโกแลตหนึ่งกล่องขึ้นให้เขาดู
“นี่คืออะไร?” โจวฉือเหยี่ยนทำหน้างุนงงเล็กน้อย
“ช็อกโกแลตทำมือที่ภรรยาของคุณลุงพ่อบ้านที่บ้านทำ มีคนบอกว่าเป็นของที่ฉันชอบกินที่สุดตอนเด็ก ๆ”
เฉิงเจี้ยนเวยแกะช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น กินไปพลางพูดประโยคเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวซ้ำไปซ้ำมา “พี่ชายใหญ่ เราหนีออกไปด้วยกันดีไหม?”
เธอโค้งมุมปากยิ้มเบา ๆ ดวงตาราวกับหินลายฝนเป็นประกายราวกับมีดวงดาวอยู่ข้างใน และภาพในวัยเด็กก็ถูกวาดซ้ำขึ้นมา
โจวฉือเหยี่ยนมองช็อกโกแลตในมือเธอ ดวงตาคมดำลึกสั่นไหวเวยเวย