ตอนที่ 119 ฉันนี่แหละประธานกรรมการเว่ยหราน

เซิ่งอวี๋ชะงักงัน ก่อนจะหันขวับกลับมา

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร หญิงสาวที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าคนหนึ่งได้มายืนอยู่ด้านหลังเขา ระหว่างที่เขากำลังคุยกับเวยเวย

ดวงตาเย็นเยียบคู่นั้นราวกับผลึกน้ำแข็งที่ไม่ละลายแม้ผ่านไปนับหมื่นปี นี่มัน…สายตาพิฆาตชัด ๆ

“ซ่ง…ซ่งอี้หนง” เขาสะดุ้งไปทั้งตัว รู้สึกราวกับหนูเห็นแมว

เฉิงเจี้ยนเวยเบี่ยงตัวก้าวเข้าไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว คว้าแขนคนที่เพิ่งมาถึงแล้วเรียก “พี่อี้หนง มาได้ยังไงคะ”

“ถ้าพี่ยังไม่มา เวยเวยของเราคงถูกใครบางคนหลอกพาตัวไปแล้วมั้ง”

เสียงของซ่งอี้หนงใสกระจ่างและเย็นชา ทว่าเมื่อเอ่ยคำว่า “เจี้ยนเวย” กลับอ่อนโยนเป็นพิเศษ