ตอนที่ 120 หรานของฉันสุภาพและมีมารยาทเช่นเคย

มาถึงตอนนี้ เซิ่งอวี๋ได้แต่ภาวนาว่าเมื่อครู่ที่เขาพูดกับเวยเวยเสียงเบา ซ่งอี้หนงเพิ่งมาถึงจึงไม่ได้ยินอะไร

ซ่งอี้หนงมองเขา สีหน้าเย็นชาผุดรอยยิ้มเยาะขึ้นมา แล้วทวนคำพูดแรกของเขา “เจ้าเล่ห์เพทุบาย ใจเย็นเลือดเย็น?”

เซิ่งอวี๋แตกร้าว

จบกัน ได้ยินหมดแล้ว

“คุณเสิ่งพูดถูกทีเดียว ฉันเจ้าเล่ห์เพทุบาย ใจเย็นเลือดเย็นจริง ๆ” ซ่งอี้หนงเอ่ยทีละคำ

เซิ่งอวี๋รีบเอ่ย “ใครพูดกัน เข้าใจ ผมหมายถึงคุณดูเลือดเย็น แต่จริง ๆ แล้ว—”

ซ่งอี้หนงแทบจะโมโหตายเพราะเขา ไม่คิดว่าเวลาผ่านมาหลายปีแล้ว เซิ่งอวี๋ชายขี้เท่อคนนี้ก็ยังพูดไม่เป็น

เธอข่มโทสะ หมุนตัวเดินออกจากมุมกาแฟไปดึงพนักงานคนหนึ่งไว้ “แจ้ง รปภ. ข้างล่าง ให้เชิญคุณผู้ชายที่แอบเข้ามาในบริษัทคนนี้ออกไป”

เซิ่งอวี๋ได้สติ สีหน้าจากซีดเผือดขึ้นแดงก่ำ กัดฟันพูด “ไม่ต้องใช้ รปภ. ผมจะไปเอง!”

ซ่งอี้หนงเอ่ยสองคำอย่างเย็นชา “ตามใจ”