ตอนที่ 97 เรียกเฉิงเหยาจินไปเลยดีกว่า

ลมกรรโชกหวีดหวิว เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง

เม็ดฝนใหญ่เท่าเมล็ดถั่วตกลงสู่โลกมนุษย์ในชั่วอึดใจ ชโลมฝุ่นหนาเต็มพื้นดินจนเปียกชุ่ม ฝุ่นกลายเป็นโคลน ลมกลายเป็นคมมีด กระหน่ำกระแทกผืนดินที่ดูเปราะบางนี้อย่างไร้ความยับยั้ง

ฝนตกหนักเกินไป ถนนลูกรังที่ปูด้วยหินและกรวดทรายกลายเป็นหล่มโคลน ลื่นและเหนอะหนะ รถแทรกเตอร์กับรถสามล้อใช้ไม่ได้ทั้งคู่

ปุ๋ยกว่าหนึ่งร้อยกระสอบที่เหลืออยู่ จึงต้องให้แปดคนเข้าแถวเรียงกันเป็นสายพาน ส่งต่อกันไปทีละกระสอบ

ท่ามกลางลมฝน โจวฉือเหยี่ยนกับเสิ่นจือจู้ก้มตัวลงตลอดเวลา ขนปุ๋ยลงจากท้ายรถบรรทุกแล้วส่งต่อให้คนถัดไป

เฉิงเจี้ยนเวยรับปุ๋ยหนึ่งกระสอบที่โจวฉือเหยี่ยนส่งมา เดินไปสองสามก้าวแล้วหันกลับไปส่งต่อให้ฟู่เฉิน