กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เฉิงเจี้ยนเวยหยุดรถแทรกเตอร์ กระโดดลงจากรถ แล้วดึงพี่รองขึ้นมาจากร่องน้ำ
โชคดีที่นี่เป็นร่องน้ำที่ขุดด้วยแรงคนในช่วงหน้าแล้ง ตื้นมาก ไม่ลึกเลยสักนิด เพียงแต่ปุ๋ยบนรถสามล้อเทกระจายลงพื้นหมด
เธอกับฟู่หรานช่วยกันพยุงรถสามล้อขึ้นมา พอจะยกปุ๋ยขึ้นรถใหม่ ก็พบว่าล้อหน้าของรถสามล้อเบี้ยวไปบ้างจากการตก
“ตอนขนข้าวโพดคราวก่อนฉันก็รู้สึกแล้วว่ารถสามล้อคันนี้ยังไงก็ต้องคว่ำ”
“รถสามล้อ: ฉันพังแล้ว”
“รถสามล้อ: ตายในมือใครก็ตาย แต่ตายในมือฟู่หรานฉันไม่ยอมจริง ๆ”
“คราวนี้ทุกคนกลายเป็นเพื่อนตายกันจริง ๆ แล้ว”
เฉิงเจี้ยนเวยหรี่ตา มองย้อนไปยังถนนลูกรังขรุขระด้านหลัง แล้วก้มลงแบกปุ๋ยสองกระสอบบนพื้นขึ้นมา ใส่ไว้ในรถแทรกเตอร์ของตัวเอง