กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เซิ่งหนิงคิดในใจ เธอไม่ได้เป็นห่วงเฉิงเจี้ยนเวยกับเฟิงเหยาเหยาหรอก ที่เธอกางร่มให้ทั้งสองคนนั้นมีเหตุผลชอบธรรมต่างหาก!
เฉิงเจี้ยนเวยขานรับ “อือ” แล้วรับร่มจากมือเซิ่งหนิงมา
เซิ่งหนิงกับเฟิงเหยาเหยาสูงเพียงประมาณ 1.63 เมตร เธอสูงกว่าพวกเธอมาก จึงยกคันร่มข้ามศีรษะทั้งสองคนได้อย่างสบาย บังลมฝนได้ทั้งหมด
“แล้วเซิ่งหนิงหนิงกับเฟิงเหยาเหยาอยากกินอะไรเป็นมื้อเย็น?” เฉิงเจี้ยนเวยถาม
เฟิงเหยาเหยาดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย พอได้สติก็คว้าเสื้อกันฝนแล้วหันหลังวิ่งกลับไปกลางสายฝน “ฉันไปเอาเสื้อกันฝนมาอีกหลายตัว!”
จากนั้น คนแปดคนที่แม้ตัวเปียกโชกไปทั้งตัวแต่ต่างก็สวมเสื้อกันฝนแล้ว ก็ยังคงส่งปุ๋ยกันต่อทีละถุง ๆ กลางฝนตกหนัก