กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“คู่เพลิงเผาเฟิงของพวกคุณนี่เข้ากันขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ โดยเฉพาะหลังจากฟู่หรานยกเลิกสัญญากับจาวรื่อ สองคนมีกลิ่นอายบ้าคลั่งแบบปล่อยตัวสุด ๆ จิ้นเข้าแล้ว”
“ความบ้าคลั่งเขาใช้กันแบบนั้นเหรอ?”
“สำนวนของคนจิ้นเพลิงเผาเฟิงนี่เรียนมาจากฟู่หรานกันหมดใช่ไหม?”
“เซิ่งหนิง เฟิงเหยาเหยา: พี่ชายตัวเด่นตัวป่วนที่ไม่เอาไหนของฉัน”
ท่ามกลางเสียงแซวของคนดู ทั้งแปดคนเริ่มขนปุ๋ยอินทรีย์ 10 ตัน
ฟู่หรานลุยนำก่อน พุ่งไปข้างรถบรรทุกก่อนใคร แบกกระสอบปุ๋ยอินทรีย์ขึ้นบ่าแล้ววิ่งหนีไปเลย
ไม่ถึง 2 นาที เขาก็เอาปุ๋ยไปวางในโกดัง ยิ้มเผยฟันให้ฟู่เฉิน “เป็นไงล่ะ เร็วจนตะลึงเลยใช่ไหม”
ฟู่เฉินกดนาฬิกาจับเวลา พูดเรียบ ๆ “แค่นี้เหรอ? สองนาทีเพิ่งแบกมาได้กระสอบเดียว”