กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ทั้งตัวเขา เก้าอี้ใต้ตัว และแก้วไวน์ในมือ ล้มลงกับพื้นพร้อมกันหมด
เฉิงเจี้ยนเวยตาค้างอ้าปากหวอ
เหล้าที่หกอยู่บนพื้นส่งกลิ่นหอมหวานของลูกท้อที่คุ้นเคย นั่นคือเหล้าขวดที่ลู่จือมอบให้เธอ แต่ว่าเมื่อคืนเธอดื่มขวดนั้นจนหมดแล้ว โจวฉือเหยี่ยนไปหามาจากไหนอีก?
เธอรีบลุกขึ้นไปพยุงเขา พอมองอีกครั้งก็เห็นว่าที่มุมห้องมีขวดเหล้าผลไม้ที่เปิดอยู่จริง ๆ ด้วย
นึกถึงตอนที่เขาเพิ่งพูดว่าตัวเองดื่มเหล้าไม่ได้ แล้วก็ดื่มไปแก้วเดียวจนสลบไป เขาคงไม่ใช่แพ้แอลกอฮอล์หรอกนะ?
“โจวฉือเหยี่ยน โจวฉือเหยี่ยน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ให้ฉันพาคุณไปโรงพยาบาลไหม?” เฉิงเจี้ยนเวยถามอย่างกังวล
“ผมไม่เป็นอะไร”