ตอนที่ 88 มีคนรอเธอกลับบ้าน เต็มไปด้วยรายละเอียดเล็กๆ

เฉิงเจี้ยนเวยได้ยินศาสตราจารย์ซุนเอ่ยถึงคุณเฉิง ลมหายใจก็จมลงหนักอึ้ง

หกปีก่อน ตอนที่เพิ่งสิบแปดปี เธอต้องเผชิญกับความพลิกผันที่ถาโถมเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวของพ่อแม่บุญธรรม ไม่มีทางเลือกใด ๆ ได้แต่สละสถาบันภาพยนตร์ รับงานหลายอย่างพร้อมกัน วาดรูป ลงแข่งขัน เปิดบริษัท หาเงินอย่างเอาเป็นเอาตาย…

ช่วงแรกมันทรมานมาก แต่โชคดีที่ผ่านไปหมดแล้ว

เฉิงเจี้ยนเวยดึงสติกลับมา ดวงตาหงส์โค้งขึ้น ทว่าสายตากลับราวกับคมมีดบาง ๆ ที่แช่ความเย็นไว้ “อาจารย์ไม่ต้องห่วงนะคะ ตอนนี้ฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว”