กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ต่อหน้ากล้อง เฟิงเหมี่ยนต้องเล่นบทพี่ชายแสนดีให้แนบเนียน เขารีบกางแขนป้องเฟิงเหยาเหยาพลางปลอบ “ไม่ต้องกลัว แค่หมาตัวเล็ก ๆ เอง พี่จะไล่ให้—”
พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นว่าเฉิงเจี้ยนเวยย่อตัวลงนั่งเรียบร้อยแล้ว
ไม่รู้ว่าเธอควักขาไก่บรรจุสุญญากาศออกมาจากไหน ฉีกถุงแล้วยื่นขาไก่ให้เจ้าหมาน้อย
เซิ่งหนิงตาวาว สายตาจับจ้องตามขาไก่ในมือเธอ พยายามกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้แล้วพูดว่า “เธอ ฉัน ฉัน…”
เธอเองก็ไม่อยากยอมจำนนต่อเฉิงเจี้ยนเวยหรอก แต่เฉิงเจี้ยนเวยดันมีขาไก่ที่หมาน้อยชอบกิน!
วินาทีต่อมา ตรงหน้าเซิ่งหนิงก็มีไส้กรอกเพิ่มขึ้นมาหนึ่งแท่ง
เห็นเธอชะงัก เฉิงเจี้ยนเวยจึงถาม “เธอไม่ป้อนหรือ?”
“ป้อน ป้อน ป้อน!” เสียงเซิ่งหนิงสั่นเล็กน้อย
สาวสองคนย่อตัวอยู่ด้วยกัน หัวแทบจะชนกัน เล่นกับหมาน้อยอย่างสนุกสนานใต้แสงอาทิตย์อัสดง
คอมเมนต์: “อย่างแรกเลย ฉันไม่ได้ชื่อป้อนนะ—”