กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
กล้องจับภาพไปที่เฉิงเจี้ยนเวยและชายหนุ่มคนสุดท้ายที่เพิ่งปรากฏตัว
เสิ่นจือจู้ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาอมน้ำเงินหรี่ตาลง ดวงตาสีอำพันที่ทั้งงดงามทั้งเลื่อนลอยคู่นั้นอยู่หลังกรอบแว่นสีทอง ช่างเหมือนแมวขี้เกียจยามบ่าย
ผิวของเขาขาวมาก ขาวจนออกจะดูผิดปกติ ผมสีดำที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยปกคลุมคิ้วที่งามสงบไว้ครึ่งชุ่น สันจมูกโด่ง เส้นกรามคมชัดสะอาดตา
เพราะไม่ค่อยได้แต่งตัวเป็นทางการขนาดนี้ เสิ่นจือจู้อดไม่ได้ที่จะดึงเนกไทสีแดงเข้มที่คอเสื้อของตัวเอง ก่อนจะดึงเนกไทที่ผูกไว้ไม่แน่นอยู่แล้วออกมาจนหมด เผยเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ติดกระดุมโลหะเย็นเฉียบขึ้นไปจนถึงเม็ดบนสุด
จากนั้นเขาก็ยื่นมือที่ขาวซีดออกไปรับหูกระต่ายจากมือของเฉิงเจี้ยนเวยมาใส่ให้เรียบร้อยง่าย ๆ
“ขอบคุณนะ…เจี้ยนเวย”