ตอนที่ 12 เฉิงเจี้ยนเวย คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉัน

เฉิงเจี้ยนเวยไอออกมาอย่างรุนแรง

การแต่งงานเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาปรับตัวจริง ๆ เธอยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นสาวน้อยวัยสดใสอยู่เลย ยังไม่ค่อยชินกับการเป็นภรรยาของใครสักคน

สีหน้าของโจวฉือเหยี่ยนอ่อนโยน เขามองเฉิงเจี้ยนเวยที่แก้มแดงระเรื่อ แล้วหูของเขาก็ค่อย ๆ แดงขึ้นมาเงียบ ๆ

เวยเวยหัวเราะเพราะสิ่งที่เขาพูด นั่นพิสูจน์ว่าในใจเวยเวยยังมีเขาอยู่

ฟู่เฉินเห็นหัวของน้องสาวกับโจวฉือเหยี่ยนแทบจะชิดติดกัน เขาขมวดคิ้วเวยเวย แล้วฟันมีดเล่มหนึ่งลงบนสเต๊กในจานตัวเอง

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับตัว เมื่อเห็นเฉิงเจี้ยนเวยไอ ชายหนึ่งหญิงหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็ขยับอย่างพร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียวขึ้นมาทันที

—เซิ่งหนิงดึงทิชชู่ออกมาสองแผ่น ฟู่หรานยกน้ำมาอีกแก้วจากที่ไหนไม่รู้

สองพี่น้องยื่นของในมือให้เฉิงเจี้ยนเวยที่กำลังไอพร้อมกัน