กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมกวีหมื่นลี้
ตอนที่ 46 เอ้อหลางเสิน
“กรี๊ด—”
เสียงกรีดร้องดังสนั่นไปทั่วป่าละเมาะ ครั้นเพ่งมองดูให้ชัด เฟิงหลิงจึงเปลี่ยนจากตกใจเป็นโกรธเกรี้ยว ฟาดแส้ปัดฝุ่นใส่ไปทีหนึ่ง “ตกใจหมดเลย! อาจารย์อาหลิงอวิ๋นเอาแต่แกล้งหลอกคนอื่น!”
“เจ้าขวัญอ่อนขนาดนี้จะบำเพ็ญเซียนได้อย่างไร?”
“เรื่องของข้า! ฮึ!” เฟิงหลิงแง่งอนพลางกล่าว หมุนตัวแล้วก้าวเดินต่อไปตามทางของตน
หลิงอวิ๋นจื่อทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เดินตามก้นนางต้อยๆ แล้วถามว่า “ข้าถามเจ้าหน่อย ตกลงกันไว้แล้วมิใช่หรือว่าหากไม่ถึงคราวคับขันจะไม่มีทางกินโอสถขยายพลัง เหตุใดผ่านไปไม่ทันไรก็กินเข้าไปแล้วล่ะ?”
“ข้าก็ขอถามท่านบ้าง ท่านเอาโอสถรับเทพให้ลิงหมายความว่าอย่างไร?”
“เขาขอของเขาเอง จะหมายความว่าอย่างไรเล่า”
“โอสถรับเทพไม่มีทางช่วยให้เขาฝ่าด่านเข้าสู่ขั้นรับเทพได้อยู่แล้วแท้ๆ! ท่านยังกล้าพูดอีก เกือบจะทำเจ้าลิงตายแล้วนะ” เฟิงหลิงเร่งฝีเท้าไปพลางยู่ปากพูดไปพลาง