บทที่ 226

บทที่ 226

นางฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง ก็ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ใดเสียแล้ว

หยุนจื่อเยียนลืมตาโพลงขึ้นมาในทันที มือควานสะเปะสะปะไปรอบด้านจนสัมผัสโดนเนื้อผ้าอ่อนนุ่ม นางยันกายขึ้น อาการวิงเวียนศีรษะแล่นเข้าจู่โจมครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง

ยามนี้นางกำลังนั่งอยู่บนเรือลำหนึ่ง ซึ่งกำลังล่องตามลำธารไป

รอบกายรายล้อมด้วยต้นเมเปิ้ลสีแดงฉานเป็นผืนใหญ่ เติบโตอย่างงดงามชวนมอง แต่ละใบอวบอิ่มเฉิดฉาย สีสันเจิดจ้าดั่งหงอนไก่

นี่คือ

"เป็นอย่างไร." เสียงสตรีดังขึ้นข้างใบหูของนาง "ทัศนียภาพเช่นนี้ ข้าเดาว่าเจ้าคงไม่เคยพบเห็นมาก่อนกระมัง อืม"

ทว่าเมื่อถังเจียรั่วเห็นนางมีสีหน้ามึนงงอยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งตระหนักรู้สถานการณ์ของตนเองได้ สีหน้าของนางก็พลันเย็นเยียบลงอย่างรวดเร็ว

"ที่นี่คือที่ใด"

"ไม่รู้"