บทที่ 227

บทที่ 227

ในยามค่ำคืนนี้ หลังจากส่งตัวหยุนจื่อเยียนกลับสู่สำนักแล้ว ถังเจียรั่วก็หาได้รีบร้อนจากไปในทันทีไม่

นางสวมชุดดำสนิทกลมกลืนไปกับแสงจันทร์ คงเหลือเพียงดวงตาสองข้างที่ฉายแววครุ่นคิด จ้องมองร่างนั้นลับหายไปตรงมุมถนน

ทว่าในเงาไม้ มีเสียงแผ่วเบาดังกุกกักลอดออกมา

"เจ้าอุตส่าห์ดั้นด้นหนีเที่ยวอยู่เรื่อย สามวันสี่วันก็เอาแต่ตัวติดอยู่กับนางตลอดเลยหรือ"

เงาร่างของถังเจียรั่วที่ทาบทับอยู่บนพื้นดินทวีความเข้มข้นยิ่งขึ้น จนกระทั่งดำมืดดุจหมึกจีนที่ละลายไม่ละเหย จากนั้นก็จางลงราวกับผสมน้ำ แล้วแยกออกเป็นสองสาย ขณะที่ร่างเงาอีกสายหนึ่งซึ่งมีสัดส่วนละม้ายคล้ายคลึงกันได้ทอดตัวลงข้างกายของนาง

น้ำเสียงของผู้มาเยือนค่อนข้างทุ้มต่ำและเยียบเย็น

ดูเหมือนถังเจียรั่วจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หันดวงตาไปมองด้านข้างและพบว่าเป็นนางจริง ๆ

น้องสาวของนางมาแล้วนั่นเอง

"อืม เจ้าตามหาข้าเจอได้อย่างไรกัน"