บทที่ 225

บทที่ 225

สำนักเซียนหลิวหยุน ณ ยอดเขาตะวันออกเฉียงใต้

มองลงไปเบื้องล่าง ภูเขาน้อยใหญ่ล้วนดูเล็กจิ๋ว ทะเลเมฆม้วนตัวลอยฟ่องขึ้นเบื้องบน แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องเข้มข้น ทอดประกายราวกับมีแสงสีทองเล็ดลอดออกมาจากรอยแยก

ถังเจียรั่วยืนประสานมือไพล่หลังทอดสายตามองไปเบื้องหน้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นอายพฤกษชาติและผืนป่าพรั่งพรูเข้าสู่โพรงจมูก ช่างสดชื่นเป็นยิ่งนัก

"ทิวทัศน์เช่นนี้ แม้ข้าจะมองดูอยู่ทุกปี แต่ก็ยังรู้สึกว่าดึงดูดใจยิ่งนัก"

หยุนจื่อเยียนทอดสายตามองทัศนียภาพของธรรมชาติฟ้าดิน ยืนสงบนิ่งปล่อยให้สายลมพัดผ่านใบหน้า

"มีเพียงทิวทัศน์ที่งดงามเท่านั้นหรือ"

หยุนจื่อเยียนอดไม่ได้ที่จะหันขวับกลับไป สบสายตากับถังเจียรั่วเข้าพอดี

สตรีผู้นั้นเอ่ยถ้อยคำชวนพิกลน่าฉงน แล้วแย้มรอยยิ้มบางเบา ทว่าท่าทางตอนที่นางคลายหางคิ้วนั้นช่างงดงามนัก ไม่ชวนให้ผู้คนรู้สึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย

นางเอ่ยด้วยความมั่นใจอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า "นี่คือทิวทัศน์ที่ช่วยขับเน้น—"