บทที่ 222

บทที่ 222

สถานที่แห่งนี้มิใช่ป่าเขาลำไพรไร้ผู้คน ทว่ากลับเป็นสุสานแห่งหนึ่งจริง ๆ

ท่ามกลางไอหมอกยามค่ำคืนอันเลือนราง มองเห็นเปลวเทียนสว่างไสวประกายหนึ่ง ซึ่งถูกพลังปราณคอยปกป้องรักษาไว้อย่างระมัดระวัง

ในมือของชิงโจวเสวี่ยถือผลไม้และขนมหวานอยู่เล็กน้อย นางก้มตัวลงวางมันไว้เบื้องหน้าป้ายหลุมศพ

พวกนางกำลังจะออกเดินทางไกล จึงแวะมาเคารพหลุมศพเสียหน่อยตามทาง

คาดไม่ถึงว่าเยว่ฉางเกอจะเดินลัดเลาะมาทางตรอกซอกซอยเช่นกัน บังเอิญจับพลัดจับผลูมาพบกันเข้าพอดี

ด้านข้างนั้นหยุนซูเฉินกางร่มอยู่คันหนึ่ง เอียงไปทางฝั่งนั้นเล็กน้อย

ทว่าดวงตาทั้งคู่ที่ซ่อนอยู่ใต้ชายร่มไม่ได้มองไปยังชิงโจวเสวี่ย กลับจ้องมองเยว่ฉางเกอด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

"ศิษย์น้องนี่กำลังจะไปทางไหนกัน หรือว่าจะร่วมเดินทางไปพร้อมกับพวกเรา"

"เขาว่ากันว่าคนเราไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็ย่อมพบกันได้" เยว่ฉางเกอคืนความจริงจังขึ้นมาทันที "เจ้า—"