บทที่ 221

บทที่ 221

"เฉินเอ๋อร์"

ไม่มีเสียงตอบรับ

"ท่านอาจารย์"

ยังคงไม่มีเสียงตอบรับเช่นเดิม

ภูเขาสลับซับซ้อนด้วยหมู่เมฆสีม่วง สายัณห์ยามเย็นงดงามวิจิตรและเย้ายวนใจ น่าเสียดายที่ทัศนียภาพอันงดงามถึงเพียงนี้ สองคนที่อยู่ ณ เบื้องบนกลับไม่มีใจจะชื่นชมแต่อย่างใด

ณ ยอดผาอีเมิ่ง

ดรุณีในชุดม่วงยืนไขว้มือสงบนิ่งอยู่ที่นี่ ทอดสายตามองแพรแดงที่ปลิวไสวอยู่บนยอดเขาหวงจง ไม่ไหวติงราวกับรูปสลักหิน

เบื้องหน้าของนางคือแสงแห่งยามสนธยา เบื้องหลังคือเงาอันมืดมิดไร้สิ้นสุด ทิ้งไว้เพียงร่างอันโดดเดี่ยวและท่าทีอันเย่อหยิ่งทระนงตน

ตั้งแต่เห็นแพรแดงปลิวไสวอยู่เหนือแดนไท่ชู ตั้งแต่ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องตลอดทั้งวัน ตั้งแต่รู้ว่าเรื่องที่นางละเมอพูดในยามค่ำคืนถูกเปิดเผยออกไป... จนหมดเปลือก ชิงโจวเสวี่ยก็อดทนอดกลั้นและร่วมมือกับอีกฝ่ายมาเนิ่นนาน