บทที่ 223

บทที่ 223

"ท่านจอมมาร ยามนี้เผ่าของเราปักหลักมั่นคงในแดนโยวเทียนน้อยทิศตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว ชนเผ่าภายนอกล้วนสวามิภักดิ์ สี่ทะเลไร้ซึ่งความไม่สงบสุข"

อัครปุโรหิตโค้งตัวลงเล็กน้อย ชายกระโปรงที่งดงามและซับซ้อนของนางทอดตัวลงบนพรม ลากยาวตามลวดลายบิดเบี้ยวคล้ายงูบนพรมไปจนถึงเก้าอี้สูงตัวหนึ่ง

สตรีที่ประทับอยู่บนเก้าอี้สวมใส่อาภรณ์ไม่วิจิตรอลังการเท่าปุโรหิต ดูสำรวมและสูงศักดิ์กว่าเล็กน้อย หางคิ้วเฉียงขึ้นเข้าสู่ไรผม ส่วนโค้งของดวงตาดูมีเสน่ห์ ส่วนริมฝีปากของนางคล้ายจะยกขึ้นเล็กน้อยโดยธรรมชาติ ยามเงยหน้ามองผู้คน แววตาแฝงความหมายคล้ายยิ้มอยู่คราหนึ่ง

"อืม" สตรีโบกมือ หาวออกมาอย่างเกียจคร้าน "ถอยไป"

คำกล่าวอันยิ่งใหญ่และพรั่งพรูของอัครปุโรหิตยังทันตกถึงพื้นก็ต้องหมันเสียกลางทาง นางถอนหายใจ "ท่านจอมมาร ท่านถึงวัยที่ควรออกเรือนแล้วจริงๆ……"

"หากเจ้าเอ่ยขึ้นมาอีกคำเดียว"

ถังเจียรั่วหลับตาลง "ข้าจะตัดลิ้นเจ้า เอาไปตากแห้งเป็นเนื้อคน"