บทที่ 219

บทที่ 219

การเป็นเด็กน้อยย่อมไม่เลวเลยทีเดียว ทว่าทุกสิ่งย่อมไม่อาจใช้บรรทัดฐานเดียวตัดสินได้

หยุนซูเฉินคิดว่า ยังมีข้อเสียอยู่บ้างเช่นกัน

ประการแรก นางต้องแบกรับอายุขัยที่ผ่านลมหนาวมาหกร้อยกว่าปีไว้ ณ ที่แห่งนี้ จำต้องสวมบทบาทเป็นดรุณีน้อยผู้ไร้ความทุกข์ระทมในทุก ๆ วัน ออดอ้อนคลอเคลียอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ความมีชีวิตชีวาที่มากเกินไปนี้ ทำให้นางรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

ยามเมื่อชิงโจวเสวี่ยไม่อยู่ นางจึงค่อยสามารถพักผ่อนได้อย่างแท้จริง นั่งลง ณ จุดที่มักโปรดปรานเป็นประจำ ชงชาสักกา หลับตาพริ้มเสพรับแสงแดดในยามบ่าย พร้อมด้วยชีวิตวัยชราอันสงบสุขและงดงาม

ประการที่สอง ผ่านพ้นไปไม่กี่วัน ในที่สุดหยุนซูเฉินก็หวนนึกทบทวนขึ้นมาได้ นางนึกถึงสตรีผู้หนึ่งที่ยังคงลอยชายลอยหน้าลอยตาอยู่บนยอดเขาหวงจง

น่าเสียดายที่ทำได้เพียงมองดูอีกฝ่ายลอยชายไปก่อน ชั่วคราวนี้ทำอะไรไม่ได้เลย ทว่าในยามที่ท้องไส้ว่างเปล่าและพลังฝีมือยังคงอ่อนด้อย ขืนเอ่ยปากออกไปก็คงมีแต่จะตกเป็นฝ่ายถูกเยาะเย้ยถากถางเท่านั้น

หยุนซูเฉินถือจอกชาไว้ในมือ สะบัดน้ำเย็นสาดออกไปโดยรอบ แสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนพลันผุดขึ้นมาจากพื้นดิน

นางใช้น้ำเป็นสื่อกลาง ประสานอินสร้างอาคมขึ้นมา ร่ายค่ายกลรวมวิญญาณขนาดเล็กเพื่อเริ่มต้นฝึกฝนรากวิญญาณน้ำอย่างช้า ๆ