บทที่ 218

บทที่ 218

หยุนซูเฉินเร่งรีบจัดแจงสัมภาระอยู่ครู่ใหญ่ ในห้องล้วงควานหาอยู่เนิ่นนาน

ยามออกเดินทางไกล สิ่งใดไม่พกพาย่อมได้ แต่เด็ดขาดแล้วจะยากจนข้นแค้นระหว่างเดินทางไม่ได้

นางต้องการสิ่งใดในหลายปีมานี้ มักเอ่ยปากกับชิงโจวเสวี่ยโดยตรง

ด้วยเหตุนี้จึงมิได้สะสมเงินทองเอาไว้เลย

ดังนั้นนางจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ควานหาในแหวนมิติของชิงโจวเสวี่ย ขูดรีดเอาของมีค่าไปเสียกว่าครึ่ง หลังจากนั้นขี้คร้านจะคิดให้มากความ นางจึงสุ่มหยิบออกมาไม่กี่ชิ้นเพื่อเหลือทุนไว้ให้ศิษย์สักเล็กน้อย จากนั้นสวมแหวนมิตินั้นไว้บนนิ้วมือ ด้วยวิธีนี้ยังสามารถยัดเสื้อผ้าตามลงไปได้อีกด้วย

ยามออกเดินทาง หยุนซูเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตวัดพู่กันจรดหมึก ทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่ง

[เฉินเอ๋อร์ผ่านเรื่องราวครั้งนี้ รู้สึกว่าประสบการณ์ชีวิตของตนเองยังตื้นเขิน ตื่นรู้แจ้งกระจ่าง จากนี้ไปอีกสามปี จักไม่ใฝ่หาเรื่องความรักใคร่อีก ตัดสินใจลงจากเขาไปท่องยุทธภพเสียคราหนึ่ง ท่านอาจารย์ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องตามหา]

นางกดกระดาษไว้ใต้แท่นหมึก ก้าวเท้าเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ซีอินกับรั่วกู่ยังคงฝึกกระบี่อยู่ ทั้งสองหอบหายใจฮืดฮาด ไม่มีเวลามาสนใจนาง

นับเป็นจังหวะเวลาพอดี