บทที่ 217

บทที่ 217

ผู้อาวุโสหลิ่วนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กำลังก้มหน้าเขียนหนังสือเล่มหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงคนด้านนอก นางจึงพับแขนเสื้อขึ้นแล้ววางพู่กันลง

ยามที่เขียนบันทึกความรู้สึกใหม่ ๆ ขึ้นมา นางมักจะติดนิสัยให้ไป๋ซู ศิษย์คนโตช่วยตรวจดูเสมอ

ทว่าพอถึงคราวเอ่ยปากเรียกนาง ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เด็กคนนั้นลาลงเขาไปท่องเที่ยวในโลกมนุษย์ตั้งแต่ปีที่แล้วเสียแล้ว

นางบอกว่า ต่อให้พำนักอยู่ในแดนไท่ชู ก็มิอาจบรรลุวิถีเซียนและรักษาโรคได้ สู้ไปเดินเล่นชมโลกกว้างเสียยังดีกว่า ถือเป็นการเติมเต็มความปรารถนาในชาตินี้ให้ลุล่วง

หลิ่วสวินฉินรับปากนาง

ผู้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูในเวลานี้คือศิษย์น้องรองของไป๋ซู นางหันไปมองแล้วเอ่ยขึ้น "ท่านอาจารย์ ผู้อาวุโสชิงกับคนอื่น ๆ มาแล้วเจ้าค่ะ"

เมื่อถึงยอดเขาหลิงซู่ จึงได้ต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์สองท่าน

พูดให้ถูกคือ คนหนึ่งยืนอยู่ แต่อีกคนหนึ่งนอนขวางอยู่—นอนหมดสติอยู่ในอ้อมกอดของชิงโจวเสวี่ย

บางทีคงเพราะชาตินี้ไม่เคยได้รับความคับแค้นใจที่เหลือเชื่อถึงเพียงนี้มาก่อน ทำให้ความรู้สึกโหยหาที่มีมาหลายปีราวกับคนตาบอดไปเสียสนิท