บทที่ 216

บทที่ 216

ในชั่วพริบตาอันรวดเร็วดั่งประกายไฟจากหินกระทบกันนั้น หยุนซูเฉินหลับตาลงเบี่ยงหน้าหนี พลางดึงเสื้อผ้าที่อ้ากว้างของชิงโจวเสวี่ยให้ห่อเข้าหากัน

ในที่สุดนางก็ได้สติ เอ่ยด้วยความกระอักกระอ่วน "ท่านอาจารย์... ท่านเมาแล้วจริง ๆ"

"ไม่ได้เมา" ชิงโจวเสวี่ยนั่งตัวตรงแน่ว ชำเลืองมองนางด้วยหางตา น้ำเสียงยังคงราบเรียบชัดถ้อยชัดคำ ไม่แสดงร่องรอยความมึนเมาออกมาแม้แต่น้อย

หยุนซูเฉินเห็นนางไม่มีท่าทีรุนแรงอันใดอีก จึงค่อย ๆ คลายมือออกอย่างระมัดระวัง

ชิงโจวเสวี่ยเอาแต่จ้องมองนางด้วยแววตาครุ่นคิด

เด็กสาวเบื้องหน้าช่วงนี้เติบโตขึ้นอีกนิด ยิ่งละม้ายคล้ายคลึงกับภาพในความทรงจำ ยามที่นางก้มหน้าเปิดกล่องไม้ ท่วงท่าก็มีความนุ่มนวลสง่างาม ชวนให้ชิงโจวเสวี่ยหวนนึกถึงเรื่องราวเก่าก่อนมากมาย

หยุนซูเฉินยกถ้วยขนมถ้วยหนึ่งออกมา ตักขึ้นมาคำหนึ่งแล้วป้อนไปที่ริมฝีปากของชิงโจวเสวี่ย

"ข้าเห็นแป้งถั่วอัลมอนด์นี่ที่ตีนเขา แม้จะเป็นของหวานแต่ก็ไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป น่าจะเป็นของที่ท่านชอบ"

น้ำเสียงของนางอ่อนหวานราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมคน "ท่านอาจารย์ ลองชิมดูหน่อยสิเจ้าคะ"