บทที่ 215

บทที่ 215

ทัศนียภาพนอกหน้าต่างงดงามไปด้วยขุนเขาและสายน้ำ ภายในห้องมีโต๊ะหนึ่งตัวกับเบาะรองนั่งสองอัน วางกระดาษพู่กันเตรียมพร้อม คนทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากัน

วันเวลาเช่นนี้ดำเนินมาสามวันแล้ว

หยุนซูเฉินนึกถึงคำพูดตอนร่ำลาของผู้อาวุโสหลิ่ว นางกล่าวว่า "ยามเยาว์ชิงโจวเสวี่ยสอบวิชาใดก็เป็นที่หนึ่งทุกวิชา วางใจได้"

นางจึงลองไปถามดูว่าระดับที่หนึ่งนั้นประมาณไหน ผลปรากฏว่าได้รับการบอกกล่าวว่า นอกเหนือจากวิชาหนึ่งที่คะแนนลดลงครึ่งหนึ่งโดยบังเอิญแล้ว ทุกวิชานางเกือบทำคะแนนเต็มทั้งหมด หากอยู่ในโลกมนุษย์ก็คือจอหงวนสอบขุนนางที่แน่นอนเหมือนตอกตะปูตรึงไว้

ทว่าหลังจากถูกรั้งให้อ่านคัมภีร์ที่น่าเบื่ออยู่หลายวัน ต่อให้ชิงโจวเสวี่ยจะสวมใบหน้าที่งดงามราวเซียนหลุดพ้นเพียงใด หากมองนานเข้าก็อดง่วงเหงาหาวนอนไม่ได้เช่นกัน

นางหรี่ตาลงกึ่งหนึ่ง "สรรพสิ่งเติบโตพร้อมกัน ข้าจึงเฝ้ามองความหมุนเวียนกลับคืน ความหมุนเวียนกลับคืน..."

"นี่หมายความว่าอย่างไร"

หยุนซูเฉินขี้คร้านจะใช้คำพูดตอบเสียแล้ว นางใช้ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ ลงบนโต๊ะ

บนโต๊ะไม้นั้นพลันแตกหน่ออ่อนออกมา