บทที่ 214

บทที่ 214

หยุนซูเฉินเอ่ยคำนี้ออกมา เสียงของชิงโจวเสวี่ยก็พลันขาดหายไปในลำคอ

ระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา

หากบนใบหน้าของชิงโจวเสวี่ยปรากฏความกระดากอายแม้แต่น้อย หรือมีแววตาโกรธเคืองที่นางไม่เคารพ หยุนซูเฉินก็คงไม่รู้สึกตึงเครียดถึงเพียงนี้

นางเม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ รู้สึกว่าตนเองพูดจาผิดพลาดไปเสียแล้ว

ทว่าชิงโจวเสวี่ยกลับเพียงมองนางอย่างสงบ หางคิ้วเชิดขึ้นเล็กน้อย สีหน้านี้เรียบเฉยจนมองไม่ออกเลยว่านางมีความรู้สึกหวั่นไหวใด ๆ ในใจ

……ดูท่าจะล่วงเกินเกินไปจริง ๆ สินะ

ดวงตาคู่งามของหยุนซูเฉินลู่ลง ขยับเบี่ยงไปทางซ้ายเล็กน้อย เตรียมจะเอ่ยปากยอมอ่อนข้อและรับผิด—ทว่าคางกลับถูกปลายนิ้วเชิดขึ้น เงาร่างสายหนึ่งค่อย ๆ ทาบทับลงมาทั่วทั้งใบหน้าของนาง

ลมหายใจของนางหยุดชะงักลงในเสี้ยววินาทีนี้

บนใบหน้าถูกริมฝีปากแตะเบา ๆ ราวกับสัมผัสผิวเผิน