บทที่ 213

บทที่ 213

เยว่ฉางเกอนั่งพิงอยู่ข้างโต๊ะตัวหนึ่ง มือถือพัดโยกเบา ๆ อย่างเกียจคร้าน เดิมทีนางตั้งใจจะงีบหลับยามบ่าย ทว่ายังไม่ทันได้หลับตาลงก็ถูกยันต์หยกส่งเสียงปลุกเสียก่อน

"เจ้ามีศิษย์คนหนึ่งหล่นมาอยู่บนยอดเขาของข้าแล้ว"

น้ำเสียงนั้นย่อมเป็นของศิษย์พี่หญิงอันเป็นที่รักของนาง

เยว่ฉางเกอหาวหวอดหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย "เช่นนั้นเจ้าก็ส่งตัวมาให้ข้าสิ"

"…ไม่มีเวลา" เสียงนั้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "ว่าแต่ หยุนซูเฉินนางก็จะมาพักอยู่ทางเจ้าเช่นกัน บอกว่าสนิทสนมกับศิษย์ของเจ้า"

เยว่ฉางเกอเบิกตากว้างขึ้นทันที ประหนึ่งถูกกระตุ้นให้ตื่นตัวขึ้นมาในคราเดียว—ศิษย์ยังมีฝีมือถึงเพียงนี้เชียวหรือ เหตุใดก่อนหน้านี้จึงไม่เคยสังเกตเห็น

ผ่านไปไม่นานนัก หยุนซูเฉินและมู่หรงอันก็มาถึงยอดเขาหวงจงจริง ๆ—ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเป็นหลิ่วสวินฉินที่ให้ศิษย์มาส่ง

ยอดเขาหวงจงไม่ได้มีจุดเด่นอื่นใดเป็นพิเศษ ที่โดดเด่นมีเพียงผู้คนพลุกพล่านและครึกครื้น หยุนซูเฉินคุ้นชินกับความสงบเงียบของยอดเขาเฮ่ออีมานาน จึงไม่เคยพบเจอเซียนยอดเขาที่เปี่ยมด้วยบรรยากาศทางโลกเช่นนี้มาก่อน

"ผู้อาวุโสเยว่"