บทที่ 212

บทที่ 212

"ลุกขึ้นได้แล้ว!"

หยุนซูเฉินนอนหลับอย่างเป็นสุข พอได้ยินคำนี้เข้าก็รู้สึกขัดใจยิ่งนัก นางขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกับบิดขี้เกียจ ราวกับดอกตูมที่ห่อตัวอยู่คลี่คลายเบ่งบานรับสายลมฤดูใบไม้ผลิ กลิ้งจากหัวเตียงด้านนี้ไปยังอีกด้านหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ

นางง่วงงุนเสียจนลืมตาไม่ขึ้น จึงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา ซ้ำยังหาตำแหน่งที่เหมาะสมซุกหน้าแล้วนอนต่อไป

ยามที่ซีอินเคาะประตูดื้อดึงติดต่อกันสี่ครั้ง นางจึงค่อย ๆ งัวเงียลุกขึ้นมาจากตั่งเตียง นั่งเหม่อลอยโดยที่ยังหรี่ตาอยู่

ลองควานหาไปด้านข้าง

ท่านอาจารย์จากไปแล้ว ป่านนี้คงจะไปประชุมยามเช้าที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงบนยอดเขาหลักเสียกระมัง

ยามปกติชิงโจวเสวี่ยจะสวมใบหน้าอันงดงามบริสุทธิ์ไร้ทางโลก เอ่ยปลุกนางอย่างอ่อนโยน แม้นางจะเกียจคร้านยามต้องลุกขึ้น แต่พอเห็นหน้าอีกฝ่ายนางก็มักจะโมโหไม่ลงทุกที

ยามคนง่วงงุนแถมยังถูกรบกวน หางตาก็พาลจะร้อนผ่าวขึ้นมา นางซุกใบหน้าลงไปในเครื่องนอน ปล่อยให้ตัวเองอ่อนแออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา หยาดน้ำตาที่เกิดจากความหงุดหงิดถูกกลั้นกลับไปจนหมดสิ้น

"รู้แล้ว อย่าเคาะอีกเลย"