บทที่ 211

บทที่ 211

"ไม่เหนื่อยเลย"

นางแอบถอนหายใจเฮือกหนึ่งในใจ ใบหน้าค่อย ๆ สงบลง ทว่าความอิ่มเอมยังคงเจือด้วยรอยเรื่อจาง ยิ่งขับให้ดูเย้ายวนยิ่งขึ้น

ในสายตาของชิงโจวเสวี่ย วัยสิบสี่ปีก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง เป็นวัยที่ยังไม่รู้ประสาอะไร ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้คิดไปไกลถึงขั้นอื่น และไม่ได้รู้สึกว่าอ้อมกอดที่ช่วยประคองนางเมื่อครู่จะแนบชิดจนเกินไป คิดเพียงว่านางเคลื่อนไหวมากเกินไปจนมีเหงื่อออกเท่านั้น

ทว่าหยุนซูเฉินกลับรีบเปลี่ยนเรื่องสนทนาอย่างกะทันหัน "...มีพรสวรรค์ จริงหรือ"

"เรื่องการพลิกแพลง ถือว่าเฉียบแหลมมาก" ชิงโจวเสวี่ยกล่าวรวบรัด

แต่หยุนซูเฉินกลับไม่ได้ดีใจเหมือนเมื่อครู่ นางจับน้ำเสียงที่แฝงอยู่ได้ จึงส่งเสียงฮึเบา ๆ ในลำคอ "แล้วเพลงกระบี่เล่า"

"เจ้ายังไม่ได้ใช้มัน ข้าเองก็ไม่รู้จะประเมินอย่างไร"

ชิงโจวเสวี่ยหวนนึกถึงกระบวนท่าเมื่อครู่ของหยุนซูเฉิน ซึ่งกึ่ง ๆ เป็นการลอบโจมตี และคล้ายกับอาวุธลับที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ เพียงแต่ถูกเปลี่ยนเป็นกระบี่อ่อน จึงมองไม่ออกถึงวิชากระบี่อันใดในแง่ของกระบวนท่า

เนื่องจากใช้ทั้งท่าแทงและท่าจ้วง ในยามคับขันจึงไม่อาจรักษาความสำรวมได้ ซึ่งก็พอเข้าใจได้