บทที่ 210

บทที่ 210

ตลาดเล็กๆ เชิงเขาแดนไท่ชู ยามนี้เนืองแน่นไปด้วยผู้บำเพ็ญจำนวนมาก

ยามเทศกาลวันสำคัญ โดยเฉพาะวันที่มีชีวิตชีวาเช่นนี้ ผู้คนมักจะนำคัมภีร์วิถีเซียนเก่าเก็บ เครื่องมือเวทที่ไม่ได้ใช้งาน ตลอดจนของเล่นแปลกตามากมายมาวางขายริมทาง

ตลอดทางหยุนซูเฉินกวาดซื้อของไม่หยุด ไม่เพียงแค่เสื้อผ้าเท่านั้น แต่ยังมีเครื่องประดับตกแต่งไร้ประโยชน์งดงามอีกหลายชิ้น

ภายหลังนางเริ่มรู้สึกเกรงใจ เกรงว่าชิงโจวเสวี่ยจะต้องสิ้นเปลืองเงินทองมากมายเพื่อตน

ยามพบเห็นสิ่งที่ถูกใจเข้าอีก นางจึงทำได้เพียงมองเพ่งเล็งซ้ำแล้วซ้ำเล่า… เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเบือนหน้าเดินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์

ไม่สิ นางจะผลาญเงินของอีกฝ่ายอีกไม่ได้แล้ว

หยุนซูเฉินเงยหน้าขึ้น ลอบมองสตรีข้างกายเงียบๆ นางเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย เดินเคียงข้างตนโดยไม่ปริปาก ทว่าช่วยกันผู้คนที่เบียดเสียดออกไปให้ส่วนหนึ่ง

ผู้คนในที่นี้พลุกพล่าน แออัดยัดเยียดกันเป็นกลุ่มก้อน เมื่อเข้าใกล้ระยะกระชั้น กลิ่นอายหลากหลายจึงโชยเข้าสู่โสตประสาท

ชิงโจวเสวี่ยไม่ชอบความจอแจ ยิ่งประกอบกับเรือนผมสีขาวราดเงินดุจสายธารของตนด้วยแล้ว ยิ่งเป็นที่สะดุดตา ผู้คนจึงมักส่งสายตาลอบสำรวจมองมาไม่ขาดสาย สายตาเช่นนี้ชวนให้รู้สึกอึดอัดไม่น้อย