บทที่ 209

บทที่ 209

อันที่จริงหากกล่าวถึงชิงโจวเสวี่ย นางเองก็ไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มมานานมากแล้วเช่นกัน

ยามตื่นขึ้นมาเมื่อครู่ยังคงรู้สึกสะท้านตัวอยู่ชั่วขณะ ในเวลานี้จึงพลอยรู้สึกง่วงเหงาหาวนอนขึ้นมาบ้าง

ส่วนสาเหตุที่ง่วงนอนนั้น เป็นเพราะตั้งแต่เช้าตรู่ไม่ยอมปล่อยทั้งศิษย์และไม่ยอมปล่อยทั้งตัวเอง... นางไม่ได้มุ่งหวังให้ศิษย์ได้ดิบได้ดีจนเกินเหตุ ทว่าเรื่องนี้คงต้องโทษก้นบึ้งในใจของชิงโจวเสวี่ย—หรือจะกล่าวว่าเป็นความดื้อรั้นอย่างหนึ่งในใจของเหล่านักกระบี่ผู้อาวุโสทั้งหลาย

ยกตัวอย่างเช่นเรื่องการฝึกกระบี่ ซึ่งควรจะเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ฟ้าดินกำลังสาง

บนกระบี่เล่มยาวของนางเคยโปรยปรายไปด้วยแสงอาทิตย์ยามเช้าที่เจิดจรัสพรั่งพรูมานับครั้งไม่ถ้วน

หากเปลี่ยนมาฝึกกระบี่ตอนเที่ยง ตามหลักการแล้วก็คงไม่ต่างกันเท่าใดนัก ทว่ากลับรู้สึกทะแม่งชอบกล ราวกับมื้อเที่ยงกินเสี่ยวหลงเปา ปาท่องโก๋จิ้มเต้าเจี้ยวหมัก หรือผัดผักกาดขาวใส่เกล็ดน้ำตาลอย่างไรอย่างนั้น

ในที่สุดศิษย์ทั้งสองคนก็เริ่มเก็บงำความคิดฟุ้งซ่าน ตั้งอกตั้งใจฝึกกระบี่อย่างว่าง่าย ผ่านไปอีกสักระยะ ก็ถึงวัยที่ต้องไปร่ำเรียนยังยอดเขาต่างๆ เพื่อเตรียมตัวสำหรับการทดสอบแล้ว