บทที่ 208

บทที่ 208

แท้จริงแล้วยามที่นางร้องไห้ในครั้งนี้ มิได้สะเทือนใจจนถึงก้นบึ้งของหัวใจอย่างแท้จริง ผ่านการคบหาเรียนรู้ใจกันมาหลายปี ชิงโจวเสวี่ยย่อมพอมองออก

สาเหตุนั้นเรียบง่ายยิ่งนัก ทั้งยังชวนให้รู้สึกจนปัญญา ชิงโจวเสวี่ยเคยเห็นมากับตาตนเองในซิงซุ่ยแล้ว—ยามที่หยุนซูเฉินในวัยเยาว์ต้องเผชิญช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด กลับไม่มีหยาดน้ำตาไหลออกมาให้ใครเห็นแม้แต่หยดเดียว

หรือกล่าวอีกอย่างคือ นางรู้ดีว่าร้องไห้ไปก็ไร้ประโยชน์ จอมมารไม่ชอบคนอ่อนแอ ยิ่งไม่มีทางนึกสงสารนาง

ภายหลังเมื่อไปถึงแดนไท่ชู ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับท่านอาจารย์หญิงทุกวันคืน นาน ๆ ครั้งจึงจะเกเรเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แสดงความน้อยเนื้อต่ำใจจนหลั่งน้ำตาออกมา

ตั้งแต่วัยเยาว์นางก็รู้ความพอดีเหล่านี้เป็นอย่างดี หรืออาจรู้ว่าตนควรหลั่งน้ำตาให้ผู้ใดดู ชิงโจวเสวี่ยคิดมาถึงตรงนี้ นึกหวนไปถึงเรื่องราวในอดีตเหล่านั้นอดไม่ได้ที่จะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด นางรู้ความก่อนวัยจนน่าปวดใจเสียจริง ๆ

หากเป็นไปได้ นางย่อมปรารถนาให้นางมีความเดียงสาขึ้นมาสักหน่อยก็ยังดี อย่างน้อยที่สุดบนยอดเขาเฮ่ออี ทั้งเสียงหัวเราะและคราบน้ำตาล้วนไม่ถูกลดทอนคุณค่า เติบโตขึ้นอย่างไร้เดียงสาเช่นเด็กทั่วไป

ท้ายที่สุดแล้วตัวนางในวัยเด็กเองก็เติบโตมาภายใต้ปีกของนาง ผ่านวันเวลาอันไร้เดียงสาเช่นนี้มาเช่นกัน