บทที่ 198

บทที่ 198

ชิงโจวเสวี่ยอยู่ลำพังอย่างโดดเดี่ยวบนยอดเขาเฮ่ออีอยู่หลายวัน โอสถใช้ไม่ได้ผล การสนทนาใช้ไม่ได้ผล ความคิดเพ้อเจ้อของนางดูเหมือนจะยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ผ่านไปหลายวัน ในที่สุดหลินสวินเจินและไป๋ซูต่างก็คิดหาวิธีประนีประนอมขึ้นมาได้ นั่นคือผลัดกันปลอบโยนว่าศิษย์อาหยุนรักความสะอาด อย่างไรเสียชุดก็ยังต้องทำความสะอาดเสียหน่อย

ชิงโจวเสวี่ยฝืนใจคลายมือออกอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ ศิษย์พี่หญิงหลินรีบรับมาแล้วเอามือปิดจมูกพร้อมร่ายคาถาชำระล้าง เพื่อกำจัดกลิ่นคาวเลือดที่น่าสะอิดสะเอียนนั้นให้ออกไป

ครึ่งเดือนแรกนางไม่เคยย่างเท้าออกจากห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียว แต่ช่วงหลังมานี้ภายใต้คำเกลี้ยกล่อมอันอ่อนโยนของไป๋ซู นางก็มักจะมานั่งอยู่ในลานบ้านเป็นครั้งคราว

ทุกครั้งที่มองไปยังต้นไม้หน้าลาน โดยเฉพาะยามหิมะโปรยปราย นางมักจะเหม่อลอยอยู่เนิ่นนาน

เกรงว่าคงจะกำลังคิดถึงคนเก่าคนแก่เป็นแน่

หิมะขาวโพลนคือพื้นที่ว่างเว้นของทิวทัศน์ เรือนผมสีดำสนิทราวหมึกเขม่าสนเข้มข้น ทอดตัวลงอย่างสงบนิ่งอยู่ด้านหลังของท่านอาจารย์

หยุนซูเฉินไม่ปริปากพูดจา ยืนอยู่ ณ เบื้องไกล ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอันงดงามระหง เป็นความรื่นรมย์ทางตาที่ธรรมชาติรังสรรค์ขึ้นอย่างแท้จริง

ชิงโจวเสวี่ยเพ่งมองเงาร่างใต้ต้นไม้ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เหตุใดท่านถึงไม่หันกลับมามองข้าบ้าง"