บทที่ 197

บทที่ 197

จนถึงตอนนี้ จิ่วโจวได้ต้อนรับแสงสว่างขึ้นมาในที่สุด

ในโลกยามนี้ วิถีสวรรค์หมุนเวียนมีระเบียบ อีกทั้งเนื่องจากเซียนแท้ร่วงหล่นดับสูญไปหลายท่าน ร่างเนื้อของพวกเขาแตกสลายดับสิ้น พลังบำเพ็ญตลอดชีวิตต่างสะท้อนกลับคืนสู่ฟ้าดิน พลังวิญญาณจึงหนาแน่นผิดปกติ

หลายปีมานี้ได้จารึกบันทึกอันลึกซึ้งและโดดเด่นไว้บนบันทึกเซียนแห่งจิ่วโจว—คนรุ่นหลังขนานนามยุคนี้ว่ายุคฟื้นฟูใหญ่

ยอดเขาหลายลูกที่พังทลายลงของแดนไท่ชูถูกเหล่าผู้อาวุโสใช้พลังเซียนร่วมมือกันประคับประคองให้ตั้งตรงขึ้นมาอีกครั้ง แม้ว่าจะไม่สามารถฟื้นฟูสภาพเดิมได้ทั้งหมด แต่อย่างไรเสียก็ยังคงกลับคืนมาได้เจ็ดแปดส่วน

ทั่วทั้งโลกกำลังค่อย ๆ ฟื้นฟูก่อร่างสร้างตัวขึ้นใหม่ ทั้งหมดนี้ดุจสายน้ำไหลลึกที่สงบนิ่ง

ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหวั่นวิตกใจคอไม่ดีก็คือ ผู้ครองสำนักแดนไท่ชู เซียนกระบี่ผู้มีความสามารถโดดเด่นงดงามหาใดเปรียบ กลับสติฟั่นเฟือนอย่างสมบูรณ์ในเวลาเพียงแค่หนึ่งวันให้หลัง

"ข่าวลือพวกนี้ได้ยินมาจากที่ใดกัน"

หลินสวินเจินเดินผ่านกลุ่มคนที่กำลังกระซิบกระซาบกันด้วยเสียงอันค่อย แต่น้ำเสียงจริงจังยิ่งนัก ศิษย์หลายคนที่กำลังจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กันพลันเงียบเสียงลงทันที ยืนอึ้งอยู่ด้านข้างแล้วประสานมือคารวะ "ศิษย์พี่..."

นางกวาดสายตามองพวกเขาแวบหนึ่ง "วิจารณ์เจ้าสำนัก ห้ามให้มีครั้งหน้า จงไปรับโทษคัดคัมภีร์หนึ่งร้อยจบด้วยตนเอง"