บทที่ 193

บทที่ 193

ไป๋ซูเดิมทีอยากจะหลับตาพักผ่อนสักครู่ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด พลิกตัวไปมาอย่างไรก็ไม่ยอมหลับลงเสียที

ทั้งศิษย์พี่และศิษย์น้องต่างเริ่มนั่งสมาธิกันหมดแล้ว นางจึงตัดสินใจสวมเสื้อคลุมแล้วลุกขึ้น เดินย่องเบาออกไปนอกประตู

ยามนี้แสงจันทร์แขวนเด่นอยู่กลางฟ้า

กลิ่นอายพฤกษชาติรอบกายเข้มข้นยิ่งนัก นางสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ โดยไม่รู้ตัวก็เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องพักของท่านอาจารย์เสียแล้ว

ไป๋ซูเหลือบมองลอดหน้าต่างไปโดยไม่ได้ตั้งใจ พบว่าภายในห้องสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ทว่ากลับมีเสียงพูดคุยของสตรีหลายคนดังลอดออกมา นางรู้สึกแปลกใจไม่น้อย ตามเวลานี้แล้ว ท่านอาจารย์น่าจะกำลังนั่งสมาธิบำเพ็ญเพียร ไม่ควรมีเสียงเอิกเกริกเช่นนี้

หรือว่าศิษย์อาเยว่จะมา

อีกฝ่ายมักจะเป็นแขกประจำอยู่แล้ว

แต่เสียงนี้กลับคล้ายกับของศิษย์อาหยุนเสียมากกว่า

ไป๋ซูคิดว่าตนเองหูแว่วไป นางส่ายศีรษะเล็กน้อยทำท่าจะเดินจากไป ทว่ามีคำพูดประโยคหนึ่งกลับรั้งร่างของนางให้หยุดอยู่กับที่ในทันที